Samenspraak

Als je nieuwe gewoontes wilt ontwikkelen die beklijven
sluit je dan ergens bij aan
waar het door jouw verlangde, de norm is.

Wat speelt er eigenlijk in de wereld? Hoe sta je er in? Neig je er soms toe om een ruk aan het stuur te willen geven? Of trek jij je juist vaak terug omdat anderen jouw visie niet herkennen of beamen? Hoe zou je daarin willen staan? En waar zit je nu?

Wat er in ons tijdgewricht gebeurt, kun je vergelijken met wat er in de zestiende eeuw gebeurde. De acceptatie dat de aarde om de zon draait, in plaats van andersom, is even ingrijpend als de acceptatie waar wij midden in zitten: een louter onschuldige houding over de toestand in de wereld, volstaat niet meer. We lopen tegen onze grenzen aan en we kunnen het allemaal niet meer aan een hogere macht overlaten.

We zijn het zelf: degenen die de problemen veroorzaken én die ze kunnen oplossen. We zijn niet alleen onderdanen, onderworpene, gehoorzaam burger of medewerkers, maar we zijn allemaal op de een of andere manier mede-verantwoordelijk voor het geheel. Iedereen houdt er een eigen mening op na. Tegelijkertijd hebben we rekening te houden met elkaar.

We ontdekken de dialoog als levensprincipe. De dialoog tussen elkaar. En de dialoog tussen sturen en volgen. We sturen want we zijn verantwoordelijk en worden met onze eigen daden geconfronteerd. En we volgen want en zijn een onderdeel van het grotere geheel. Het blijkt een enorme klus voor vele van ons om daarin het evenwicht te vinden. We krijgen er niet zomaar grip op.

Er zijn mensen die zeggen dat we ons in vertrouwen kunnen openstellen voor wat er wil ontstaan, door ons bewust te zijn van de verbondenheid van alles. Maar heeft dat enige impact?
Er zijn ook mensen die zeggen dat het vijf voor twaalf is en dan we afstevenen op hele zware tijden. En heb je daar nog enige invloed op?

Juist nu is samenspraak behulpzaam. Het is immers via de spiegel van ander dat we bij onszelf kunnen komen.

Kom je verhaal delen!
We zullen elkaar herkennen.
Kijk bij het aanbod voor de planning.